Sinds een week mag ik mezelf geen tiener meer noemen. Ik ben een twintiger. Hoe zot is da? Allee, ik vind da toch zot, weet zelf ook wel da de helft van de mensen die dit leest de 20 al voorbij is. Please know da ik jullie me deze post alles behalve oud wil noemen hé.
Soms, komen er dromen uit waarvan je eigenlijk eerst niet wist dat je ervan droomde. Zo ook bij mij toen ik, ondertussen een hele tijd geleden, te horen kreeg dat ik mezelf nu een Happiness Coach mag noemen.
Misschien weet je het al, misschien niet, maar Albert Camus en ik delen een achternaam. Dit houdt in dat ik al bijna heel mijn leven de vraag krijg of we familie zijn. Wanneer ik daar dan nee op antwoord wordt die vraag altijd vervolgt door de vraag of ik al ooit een boek van hem heb gelezen. Ook daarop antwoordde ik altijd met nee, maar sinds 17 augustus kan ik daar eindelijk ja op zeggen. Woohoo!
Na te zijn ontsnapt uit escape hotel Beveren, trokken mijn zusje, H, K en ik met ons vieren naar Tour & Taxis in Brussel om ons te verdiepen in de wondere wereld van het hyperrealisme.
